eljot

Tak byle nie przekarmiać

Spirulina Nature Food Premium Cichlid Premium Color plus

Wydzieliłem posty nie odpowiadające na zadane pytanie w wątku. http://forum.klub-malawi.pl/twardosc-zasadowosc-ph-t26985.html Moja odpowiedź na pytanie, tak możesz.

To była by znacznie pewniejsza opcja. Wile byś nie musiał kombinować ale zamiast Hary do tego zestawu dołożył bym Yellow ze względów kolorystycznych jak i charakterologicznych.

Yaro doskonale wiesz, że wszystko zależy od cech osobniczych, czyli nie do końca stwierdzenie iż 3 samce się nie dogadają jest pewne . Trzeba wziąć pod uwagę, że trzy samce stricte terytorialne mogą mieć problem z dogadaniem się na takiej powierzchni, dlatego ten trzeci gatunek powinien nie być terytorialny (maingano nie jest typowym terytorialistą).

Tu skrót myślowy Kh podnosi bufor i Guru się nie myli Nie uogólniaj bo klub liczy aktualnie blisko 100 osób . Myślę że twoje wyidealizowanie jest OK ale trochę za ostro krytykujesz mniej idealne ale proste i sprawdzone metody. Podobnie jak ty uważam że start na tzw. ryby startowe jest najlepszym i bezpiecznym startem biologii. Propozycja Decco na WA jest alternatywą na niepochwalany przeze mnie start na urynę (blee ). Niemniej jednak w każdym starcie osoba że tak powiem będąca pełnym ignorantem może popełnić błędy i nic przed tym nie zabezpieczy. Jeśli chodzi o właściwości chemiczne wody to w naszych kranach płynie różna woda, nieraz bardzo twarda a dążenie do doskonałości może przynieść więcej strat niż korzyści (zdrowie podopiecznych i portfel). Jeśli dobrze pamiętam wystarczającym buforem do utrzymania Ph na stabilnym poziomie jest Kh > 6 (popraw mnie jak mam sklerozę ) ale IMHO nie ma co walczyć z obniżaniem Kh gdy w kranie płynie 15, czy też zmieniać piasek czy też dekoracje które będą je podnosić (zgodzisz się że zrobią to w niewielkim stopniu). Oczywiście bzdurą jest sypanie sody przy wysokim buforze bo i po co skoro i tak jest wystarczający. Jak pisał Yaro ryby dobrze znoszą wysoką twardość w przeciwieństwie do zmian Ph, czyli nie ma co grzebać chemii wody aby obniżać twardość skoro przy podmianach twardą wodą i tak ją podniesiemy. Oczywiście nie będę potępiał osoby które chcą wydawać kasę i tracić czas na preparowanie wody aby była malawijska mnie to nie kręci a skoro to nie konieczność to cieszę się swoim hobby ( m. in. dla tego zdecydowałem się na ten biotop bo nie chce mi się zakwaszać swojej kranówy ).

Każdy start jest częściowo na WA bo aby przebiegł cykl azotowy musi pojawić się amoniak

Tak jak pisze Yaro czekaj ryby masz jeszcze młode.

Oczywiście jest problem z nadmiarowymi samcami zazwyczaj są oddawane do zaprzyjaźnionych sklepów i zapewne część z nich kończy marnie wciśnięta jakiemuś "naiwniakowi" bo ładne kolorowe. Część samców ginie w walkach zanim zanim zostanie oddana cóż taki niestety "urok" tych ryb. Jak ktoś che mieć same samce w akwarium jako dekorację salonu, firmy ..... nikt mu tego nie zabroni i ja go nie potępiam (byle stworzył im odpowiednie warunki) ale nie nazwę go też akwarystą. Zazwyczaj taka osoba nie jest zainteresowana poszerzeniem wiedzy o swoich podopiecznych a często nawet nie wie co to za ryby ma w akwarium -takie ładne żółte, niebieskie i czerwone w łatki .

W tym zestawieniu śmiało możesz zrobić dietę kompromisową np. 50/50 byle nie przekarmiać bo się Redki i Acejki zapasą szybciej niż Yellow

Podstawowe kryteria to wielkość akwarium w stosunku do ryb (przyjmuje się iż ryba nie powinna rosnąć większa niż 10% długości akwarium). Drugim głównym kryterium jest dieta a trzecim to iż nie wybieramy ryb bardzo podobnych do siebie a już pod żadnym pozorem nie wybieramy odmian barwnych tego samego gatunku. Metriaclima, Labitochromis... to są "grupy" w których rozróżniamy poszczególne gatunki np. Metriaclima lombardoi, Metriclima callainos... systematyka jest trocgę w naszym biotopie "skomplikowana" . To tak po krótce .

Rzekłbym więcej to profanacja akwarystyki.

Trochę zbyt ogólne to twoje spostrzeżenie ja powiedziałbym że wszystkie okresowo wciągają zooplankton co nie oznacza, że malawijskie "krowy" jak Labeotrpheusy czy Troheopsy karmione stale dodatkiem robactwa się nie pochorują.

Wydaje mi się że poniekąd układy haremowe w jeziorze występują na zasadach podobnych jak u "haremowych" ssaków (tam też rodzą się obie płci porównywalnie). Natomiast samice wybierają najsilniejszego, najładniej wybarwionego z najlepszym miejscem tarliskowym. Król terenu przegania z obszaru swego panowania inne samce zapewniając sobie "wyłączność" do prokreacji . Przepędzone dojrzałe płciowo samce szukają swojego terytorium, a młodzieńcy dorastają w otoczeniu samic. Nie spotkałem się z opisem badaczy którzy zaobserwowali by grupy samców w przeciwieństwie do samic. Zgadzam się że w akwa ten układ stosujemy z konieczności bo często jurny samiec zamęczyłby pojedyncze samice, które w naturze gdy inkubują ikrę trzymają się na uboczu, w akwa to ubocze jest bardzo ograniczone. Ta IMHO zasada obowiązuje głównie w grupie mbuna u non-mbuny samce są bardziej kulturalne .

Jeden samiec wiele żółci nie zrobi, Msobo masz samice pomarańczowe a żółć kawangi d... nie urywa zwłaszcza u samic OB

Samiec jak samiec ale samice IMHO jedne z ładniejszych.

1.Iodotropheus sprengerae 2.Pseudotropheus saulosi 3.Cynotilapia afra Cobue 4.Metriaclima aurora

Msobo, Reda zamień na OB do tego lombardoi, kawanga i z brzydkimi samicami chilumba Luwino Reef'.

Przecież nie będziesz tego kleił szczelnie tylko punktowo, czyli woda będzie również za tłem co oznacza zerowy nacisk .

Jak już wcześniej pisałem "rolnicy" pilnują swoich poletek IMHO dlatego najwięcej stricte terytorialnych i agresywnych ryb to roślinożercy. --------------- Stasiu a czy twoje samice też mają takie zębiska jak samce? bo w/g przypuszczeń Ad'a zęby to pozostałość po przodkach którzy żywili się inaczej albo służą samcom jako broń w obronie terytorium (wszak to kurduple i wspomaganie obronne wskazane ).

Bo nie ma go kto przegonić Ja u siebie zauważyłem ciekawą koegzystencję samca saulosi i callainosa. Saulosi to również terytorialista ale chcąc nie chcąc musiał się dzielić rewirem z callainosem który to w okresie tarła gonił chłopaka aż do zakończenia zalotów, później saulosi wracał do swojej groty. W naturze zapewne znalazłby sobie inną w pobliżu a nie czekał aż ta się zwolni, w akwarium ta była najlepsza więc wracał jak tylko się zwolniła. Kolejna ciekawa para terytorialistów to aurora i chewere, ci kolesie praktycznie dzielili ten sam rewir z tym że jak Paweł i Gaweł, aurora na górze pilnował kamienia który był sklepieniem groty w której urzędował chewere. Często zgrzytało czego efekt można zobaczyć na zdjęciu aurory w mojej galerii ale żaden nie ustąpił. Zapewne w jeziorze któryś by sprawę olał i poszukał innego miejsca. W akwarium raczej nie zaobserwujemy zmiany terytorium a już na pewno nie ze względów żywieniowych .

Dokładnie tak taka super darmowa jadłodajnia

W swoich pracach powołuje się na często na innych badaczy i pewnie stąd ta niekonsekwencja . W wstępie do opisu sposobów żywienia jest fajne stwierdzenie, że podczas częstego "wysypu" planktonu wszyscy "specjaliści żywieniowi" pasą się nim jak jeden mąż . --------------- Co do pojęcia rewir to przypuszczam że w naturze możemy mówić o dwóch. Jeden stricte rewir tarliskowy (grota czy też ładny;) kamień) którego samce w tym okresie zaciekle broną i znacznie większy rewir, że tak powiem żywieniowy, który jest znacznie większy i już tak zaciekle nie broniony. Ten pierwszy zapewne się zmienia bo jest również atrakcyjny dla innych ryb (po okresie tarła łatwiej go przejąć), ten drugi już jest bardziej stały.

Chyba przesadzasz ryba ma szanse na dojście do siebie ale jak kolega nie zrobi porządku z obsadą to takie wypadki mogą się zdarzać dość często.

Wojtek ja nie twierdzę że Ad się myli co do żywienia się samców peryfitonem bo na pewno to widział ale nie bardzo chce mi się wierzyć, że samiec trzyma się cały czas tego samego rewiru. Raz to jednak nie jest tak wyposażony jak typowi roślinożercy i szybciej taki rewir stanie się dla niego przysłowiowym sucharkiem ze zbożówką; dwa zawsze może go z łatwością przegonić większy i silniejszy konkurent lub zająć jego rewir podczas jego wyprawy na podtuczenie; trzy te 10 metrów dalej może pojawić się ładniejszy konkurent który zgarnie mu wszystkie laski i chłopina chcąc nie chcąc w celach prokreacyjnych będzie musiał poszukać lepszego miejsca. ----------------------------------------- Kilka cytatów odnośnie żywienia Cynotilapii za Ad'em „Food.—This small mbuna feeds on plankton in schools when not territorial. Males that have to defend their spawning site, remain close to their homesteads and feed from the water column near the entrance of their” „Food.—It feeds on plankton in the water column, but never ventures far from the rocks to feed. It also picks at aufwuchs on the rocks.” „Food.—Females and non-territorial males gather in large schools and feed on plankton. Territorial males feed on plankton near their spawning caves.” " The peculiarity of Cynotilapia is that they feed predominantly on miniscule phytoplankton (Genner et al. 1999) but have large, widely-spaced conical teeth. Most mbuna feed on plankton when available in abundance but Cynotilapia feed predominantly in mid-water continuously picking at tiny food morsels that are mostly invisible to the human eye. The food is sucked in and in principle Cynotilapia would not need strong jaws, but they do have heavy jaws. Of course, large canines need a firm base and that may be the reason for the relatively strong jaws. Plankton can, in fact, be collected even without teeth, but males may need sharp teeth as persuading agents in their territorial defense! It is thought that the possession of large conical teeth is a remnant of the past that doesn’t interfere with the current feeding strategy of the species. Females and non-territorial males form large schools in the open water while feeding on plankton. Males, however, are territorial and remain much closer to the substrate. At dusk, when the plankton migrates to shallower water, Cynotilapia hide among the rocks, resuming their position in the open water at dawn.” Notatki z książki: Ad Konings. „The Cichlids of Lake Malawi National Park”. Cichlid Press, 2013. iBooks.